Verslag 1 van juf Nele

Vertrekdag – maandag 4 januari 2010
We spraken om 19u45 af op school. Zodra de bus er was, konden we alle koffers inladen. Nog even een zoen aan mama en papa, hier en daar een traantje wegvegen en dan wuiven en wegwezen.
Onderweg maakten we een tussenstop in Luxemburg omstreeks 22u45. Dan waren we nog goed wakker, iedereen stapte van de bus, at iets en ging een plasje doen. Daarna was het tijd om de oogjes te sluiten . . .
Het was urenlang muisstil op de bus.
Rond 7 uur ’s morgens hielden we even halt op een parking, net voor we de bergen in trokken. Slechts enkelen verlieten de bus om een luchtje te scheppen en al van de sneeuw te genieten. De kinderen (vooral de meisjes dan) waren niet echt gek op de Franse toiletten, het was dan ook druk op het toilet van de bus.
Groetjes, de kinderen van het zesde leerjaar!

Dinsdag 5 januari 2010

Aangekomen in Valmeinier genoten we eerst van het ontbijt met een lekkere tas warme chocomelk.
Onze kamers zijn wel oké, we hebben zelfs een haardroger (Aysha)! Louis en Robin hebben deze al gebruikt om hun natte kousen te drogen. Lucie dacht echter dat het een telefoon was, helaas nam er niemand op. :-)
Lenka genoot van het prachtige uitzicht vanuit haar raam. Het is echt wegdromen hier.
Louis zakte door het toilet, nadat zijn voorganger de bril was vergeten naar beneden te doen. We hebben hem eruit gevist.
Overal in het hotel hangen er flatscreens waarop ons menu telkens verschijnt. Verhongeren zullen we hier niet. Na de lekkere lasagne, beleefden we sneeuwpret.
We gooiden sneeuwballen naar elkaar en gleden van de berg op onze vuilniszak. De vuilniszak kwam soms sneller beneden aan, dan wijzelf. Sommigen raakten hun zak onderweg kwijt. Anderen kwamen dan weer als een sneeuwman aan. We hebben ook heel wat botsingen overleefd. Dus wees gerust mama’s en papa’s, we zijn nog heel. Tom P had het genoegen met de knappe moni Ruth van de berg te glijden. Hij bloost er nog van!
Voor de prachtige foto’s kregen we hulp van fotograaf Tom H.
Na de sneeuwpret was het tijd voor een heerlijke douche, de badkamers leken wel op zwembaden. Wees gerust, we hebben nu allemaal een propere onderbroek aan. Jolan had zelfs nog tijd over om badeend te spelen.
De kamer van Faith, Rani D en Maud werd vaak bezocht door loodgieters Eline en Nele: 24 op 24 stonden ze tot hun dienst.
Na de heerlijke douche gingen we ons skimateriaal halen. Iedereen is nu goed uitgerust om er morgen in te vliegen.
Na de zangstonde en het toneel van het monitorenteam was het tijd voor het avondeten. Lekkere soep, aardappeltjes met bloemkool en cordon blue, met een éclair als dessert. Ook zijn er veel kinderen die na het dessert nog een stukje fruit nemen. Ze zijn gezond bezig!
Als avondactiviteit stond er nog een leuk quizspel op het programma, daarna zoeken we ons bedje op! Het was een zeer leuke dag, maar we hebben ook nood aan een goede nachtrust. We kijken al uit naar morgen naar onze eerste skiles!
Groetjes, de kinderen van het 6de leerjaar!

Door een niet zo geweldige internetverbinding van het hotel, komen de foto's zeer moeilijk door. We doen ons best om zoveel mogelijk info door te geven. Het is in ieder geval duidelijk dat de kinderen ginder een geweldige tijd beleven.

Woensdag 6 januari

Om 8u was het tijd om op te staan. We lagen nog lekker te snurken toen de juffen ons kwamen wekken. Soms was het wel even schrikken omdat we nog in een diepe slaap waren. (Elke) Ook de juffen schrokken wel eens van de vreemde ochtendkapsels.
In de voormiddag stond er een leuke zoektocht op het programma. We werden verdeeld in groepjes van 4 en kregen enkele opdrachten mee. Hierdoor leerden we het dorp wat beter kennen. Seppe, Jolan, Tom H en Tom M dachten dat ze slimmer waren dan moni Ruth en hielden voet bij stuk om een andere weg te nemen, later zijn ze dan toch tot inkeer gekomen en hebben dus een veel langere wandeling gemaakt!
Karolien, Eline, Hannah en Rani D (alias the crazy monkeys)probeerden aan de mensen van Valmeinier te vragen waar ze de vogel konden vinden die niet meer kon vliegen. Dit was immers een vraag bij de zoektocht. Natuurlijk moesten ze dit met allerlei gebaren uitleggen want de mensen die we hier tegenkwamen, spraken immers geen Nederlands. Ze moesten een standbeeld van een adelaar vinden, maar bijna iedereen schreef de gebraden kip op die daar ietsje verder te koop was.
Vandaag, le moment suprême, de eerste skidag.We hebben veel geluk, want er is voldoende sneeuw zodat de sneeuwkanonnen niet nodig zijn. Voor velen was het wennen aan de aanspannende skibotten en de onhandige latten. Maar we stonden steeds klaar om elkaar te helpen. Het viel allemaal goed mee, na een paar keer vallen (vooral voor juf Nele), hadden we al heel wat onder de knie. Wanneer er toch valpartijen waren, staken Tom P en Axel altijd wel een handje toe om ons te helpen (gevorderden). Verschillende kinderen gleden in spreidstand. We werkten dus ook al aan onze lenigheid.
We hebben zelf misschien veel geklungeld, maar we hebben ook een meneer tegen een boom zien vlammen. Dit hebben we gelukkig zelf niet voor gehad.
Tom H vroeg iedereen hoe hij moest ‘schroeven’. Na enige tijd hadden we door dat hij bedoelde: “Hoe moet ik ploegen?” (Wat afremmen in de sneeuw betekent.) Toen hij even later dan ook nog achterover viel in de sneeuw, veroorzaakte hij een echt domino- effect.
De meisjes kregen hulp van Tom P, Jelle en Seppe met het dragen van de latten. Jelle vond die van juf Eline wel te groot om te dragen, zij moest zelf haar plan trekken en kwam totaal uitgeput terug aan in het hotel.
Dan was het tijd om ons op te frissen! Tijdens het douchen… probleem met de WC van Anke, Elke, Ismene en Aysha. Opnieuw stonden de vaste loodgieters paraat.
Dan was het etenstijd! Cheyenne ging naast haar stoel zitten tijdens het eten, we drinken hier nochtans enkel water! We worden hier goed verwend met het eten! De kok verplicht ons om groenten te nemen, hé Tom H? Vanavond stond er ook uiensoep op het programma, kamers verluchten zal dus noodzakelijk zijn!
Om de dag af te sluiten, genieten we eerst nog van een relaxatiemoment waar onze lieve moni’s voor zorgden! Wij kruipen vanavond weer op tijd in bed, tot morgen!
WIJ!

Donderdag 7 januari

Vrijdag 8 januari

Zaterdag 9 januari 2009

We schrokken wel een beetje toen we hoorden dat dit al de zaterdageditie van onze krant is. De tijd vliegt hier ongezien snel voorbij. Uren lijken minuten, dagen zijn zo voorbij. Zou het misschien de ijlere lucht zijn die ons parten speelt? We vinden er maar geen verklaring voor … en dat is bijzonder jammer.
Wat we wel weten is dat het vandaag weer een superdag was. De ochtendstond heeft goud in de mond zeggen ze en dat kunnen wij alleen maar beamen. We begonnen vanochtend met de macarena en de toon was meteen gezet. Iedereen was klaar voor een nieuwe dag…
Een stevig ontbijt stond op ons te wachten. We konden vanmorgen kiezen uit veertien verschillende dingen… Vijf soorten cornflakes, muësli, kaas, hesp, confituur, twee soorten choco, speculoospasta… Daarbij een lekker kop dampende chocolademelk, thee, koffie of warme melk. We voelden ons de koning te rijk en we denken dat het best een goed idee zou zijn om vanaf volgende week ook thuis van zo’n ontbijtbuffet te kunnen genieten… Wat denken jullie?
Na het ontbijt was het tijd voor een groot spel met alle kinderen en alle monitoren die in het hotel verblijven. We werden eerst in tien groepen verdeeld. We stonden voor een groot raadsel. Skubberdewub bleek ontvoerd te zijn. Wij waren uitverkoren om deze zaak op te lossen. Buiten stonden alle monitoren verkleed op ons te wachten. Bij hen moesten we allerlei opdrachten gaan vervullen. Zo konden we tips verzamelen. Tips die we nodig hadden om de dader, de vindplaats en het voertuig waarmee Skubberdewub ontvoerd werd, te vinden. Stapje voor stapje kwamen we dichter bij de oplossing. Uiteindelijk loste groep 2 met Anke, Rein en Luis, als eerste de ontvoering op.
Deze middag stond er overheerlijke soep en lekkere pizza op ons te wachten. Superlekker…
In de namiddag was het weer skitijd. Van beginners wordt hier al lang niet meer gesproken. Dit is dag vier op de latten maar het lijkt wel of we hier al drie weken zijn. Onze juffen en meester Jo kunnen het amper geloven. Het ploegen hoort voor de meesten onder ons nu al tot het verleden. Parallel skiën is nu de boodschap.
Een paar anekdotes voor de geschiedenisboeken…
Océane ging tijdens het skiën over kop (Zonder erg overigens). Ze dacht zo nog wat meer snelheid te pakken Nadien deed ze het toch maar weer op de gewone manier en dat is maar beter ook.
Dries draagt onder zijn skipak ook nog een jeans. Van kou krijgen is geen sprake voor hem…Beter voorkomen dan genezen dacht hij.
Karolien vergat bijna af te stappen van de stoeltjeslift en had zo bijna de terugtocht naar beneden ingezet…
Geloof het of niet maar toen we binnenkwamen konden we het vieruurtje best appreciëren. De princekoek en het kopje thee gingen er vlotjes in. Na het vieruurtje konden we douchen en ook mandala’s knutselen. Het eerste en enige rustige moment vandaag en dat mocht ook eens.
Dan stond de tafel alweer voor ons gedekt… Lekkere soep en nadien worst en stoemp. Het was best lekker. Na het eten ruimden we af en dekten we meteen de tafels al voor het ontbijt. Het was immers onze beurt om voor de tafeldienst te zorgen. Ondertussen waren de juffen druk in de weer. Er stond dan ook nog een quiz op het programma samen met GBS Lot en GBS Alsemberg. Ook hier zaten in elk groepje kinderen uit de drie scholen. We zongen samen liedjes, losten droedels, sudoku’s en tientallen andere vragen op … Het hoorde er allemaal bij.
De avond is weer voorbijgevlogen Bedankt juffen, het was keileuk. Moe maar heel gelukkig verzonken we nadien snel in dromenland. We beseffen steeds meer welke geluksvogels wij wel zijn.
Om jullie te bedanken voor deze onvergetelijke belevenis hebben we vandaag voor jullie ook voor een laagje sneeuw gezorgd. Wat vinden jullie daarvan? Zeg nu nog dat we in gedachten ook niet een beetje bij jullie zijn…
Tot morgen…
WIJ

Zondag 10 januari 2010

Toen we vanmorgen onze ogen opentrokken viel een aangenaam zonnetje onze kamers binnen. Toen we de gordijnen helemaal wegschoven wisten we het zeker. Het beloofde een mooie dag te worden. En dat werd het ook…
We zijn sinds vandaag van dagorde gewisseld. Dat wil zeggen dat we nu in de voormiddag skiën in plaats van in de namiddag. Dat betekende ook dat we een half uurtje vroeger op moesten. Om half acht stonden de juffen al aan onze bedden… En dat voor een zondagochtend. Een echte schande was het… Maar eens het moeilijke moment van opstaan voorbij waren we klaar om er weer in te vliegen. Een stevig ontbijt kan daar heel wat bij helpen.
Om iets na negen werden we al in het skikot verwacht. Nog iets later zaten we in onze botten en kon een nieuw skiavontuur beginnen. We gingen vandaag weer met rasse schreden vooruit. Ook de juffen maken grote vooruitgang; Wanneer ze volgend jaar met jullie gaan skiën vijfdeklassers zullen het echte professionals zijn. In elke uithoek van het skigebied ( en dat is best groot…zo’n 150 km piste) kon je wel skiërs van onze school vinden. Een nooit geziene prestatie. Apetrots zijn we op hen.
Ondanks het aangename zonnetje was het bitterkoud op onze latten De gevoelstemperatuur was dan ook -15° op dat moment. Dat kon de pret echter niet drukken. De voormiddag vloog voorbij.
Deze middag stond er croque-monsieur op het menu. Samen met de groentjes konden we dat wel smaken.
Nadien kregen we zowaar vijf minuten rust van onze juffen… Om kwart voor twee werden we goed ingeduffeld aan het skikot verwacht. De zakken of schelpen om te glijden in de aanslag. Samen met GBS Lot en Alsemberg hadden de juffen een glijwandeling naar Valmeinier 1500 gepland. Overal waar we konden glijden mochten we. Geen helling was voor ons te stijl… Alhoewel de eerste best wel heel erg stijl was. Meester Jo maakte onderweg ook een foto van de drie scholen samen. Wedden dat je die één van de volgende dagen in één of andere krant ziet opduiken?
Al de juffen vertelden onderweg om de beurt een leuk weetje. Eens een andere manier van lesgeven en eentje die we best konden smaken. Van smaken gesproken…We hadden een lekkere cha cha meegekregen als vieruurtje. Er was maar één probleempje mee. Na twee uur wandelen was de lekker smeuïge cha cha een diepgevroren blokje cha cha geworden. Maar daar maalden we niet om. Om iets voor half vijf kwam de bus ons in Valmeinier 1500 oppikken om ons weer naar z’n hoger gelegen broertje terug te brengen.
Terwijl Lot en Alsemberg naar binnen trokken stond ons nog een kleine verrassing te wachten. In het dorp werden we door onze juffen vakkundig losgelaten. We mochten naar de supermarkt en/of naar het souvenirwinkeltje. Eindelijk konden we onze euro’s laten rollen. Niet één moeder die ons dit of dat verbood. Niet één papa die dit of dat te duur vond. We voelden ons de koning te rijk. De eerste cola in een week, een zakje chips, chocola, snoepjes… het kon allemaal. Ondertussen was het kwart voor zes en nu echt -15° geworden.
Tijd om warmere oorden op te zoeken… Het avondmaal stond te wachten. Vis met puree en spinazie, voorafgegaan door een lekkere aspergesoep. Om af te sluiten kregen we nog een ijsje.
In ons soepbord vonden we een uitnodiging voor de casinoavond. Het kostte ons niet veel tijd en nog minder moeite om ons om te toveren tot chique meneren en madammen. Gel, dassen, mooie kleedjes, schoenen met hakken, kostuumvestjes, …Je kon er niet naast kijken. Het leek het mondaine Monaco wel… De jongens die de meisjes anders al zagen zitten waren nu nog knapper en de meisjes betoverend mooi. De jongens hadden zelfs wat moeite om zich op het spel te concentreren.
Bij het binnenkomen kregen we een pak speelgeld en een drankbonnetje. Overal konden we bij de juffen en meesters uitdagingen aangaan. Wonnen we de uitdaging dan kregen we er een pak geld bovenop. Ondertussen konden we met ons bonnetje ook in de bar langs. Daar konden we bovendien ook kennismaken met schoonheden uit andere scholen. Een superleuke avond is het geworden. Altijd te vroeg maar altijd meer dan gelukkig was het dan tijd geworden om onze bedjes op te zoeken.
Morgen is er immers weer een dag… De voorlaatste in het hotel al. Wat een miserie… wat een miserie. Maar we laten het niet aan ons hart komen. Nog niet. Morgen staat een uitstap naar Valoire op het programma. Ook de dankavond belooft leuk te worden En … er wordt gefluisterd dat we heuse feestmaaltijd aangeboden krijgen.
Morgen zullen we het weten en jullie ook.
Jullie zijn vast en zeker de uren naar onze thuiskomst al aan het aftellen. Maar om eerlijk te zijn zouden wij het best nog wel even willen uitstellen.
Tot morgen.
Jullie schatten

Maandag 11 januari 2010

Wat zouden die sneeuwklassen brengen?
Hoe zou het hotel en de kamers eruit zien?
Zou het skiën wel lukken?
Zou er sneeuw liggen?
Hoe zou de busreis verlopen?
Zou het in Valmeinier nu echt zo leuk worden als de juffen ons voorspelden?
Duizend en één vragen hadden we . Ondertussen weten we op al die vragen een antwoord. We zouden er een boek over kunnen schrijven, maar nog liever zouden we eventjes in een teletijdsmachine stappen om alles nog eens over te doen. Zo leuk was het hier.
Ook vandaag hebben we een fijne dag achter de rug. Skiën deden we vandaag opnieuw onder een stralende blauwe hemel. De zon maakte het plaatje helemaal af. De juffen en meester Jo kwamen alle skigroepen ergens op de pistes tegen. Allemaal stralende gezichten. Niet één zesdeklasser die ongelukkig rond skiede. Waar sommigen in het begin van de periode misschien nog dachten dat skiën niet echt iets voor hen was denken ze daar nu helemaal anders over. Morgen staat de laatste skiles op het programma en krijgen hopelijk al onze zesdeklassers hun skidiploma. Elk op hun niveau zette ze deze week niet één maar tientallen reuzenstappen vooruit.
Wanneer onze skiërs rond de middag binnenkwamen had de zon hun zowaar een mooi kleurtje bezorgd Vanmiddag stond er spaghetti op het menu en dat het gesmaakt heeft moeten we jullie vast en zeker niet vertellen. Bergen spaghetti en evenveel saus en kaas verdwenen in onze magen. De bruine snoetjes kregen er meteen ook een spaghettisausrood tintje bij.
Om kwart over één stonden de bussen om naar Valloire te rijden ons al op te wachten. Ook GBS Lot en Alsemberg gingen mee.
In Valloire maakten we een mooie wandeling in een met pakken sneeuw bedekt natuurlandschap. Werkelijk prachtig.
Onderweg kwamen we een ezelkwekerij tegen. Onze zesdeklassers voelden zich meteen erg op hun gemak bij de ezels en waren er met geen stokken meer weg te krijgen. Sommigen vonden verschillen, anderen zochten dan weer naar gelijkenissen.
We kregen ook regelmatig tijd om in de sneeuw te ravotten en van de hellingen te glijden.
In Valloire waren ze net bezig om grote sneeuwblokken te maken waar er vanaf donderdag sneeuwsculpturen van gemaakt worden. Jammer dat we dat niet kunnen meepikken. Er was er al eentje klaar en het belooft heel mooi te worden.
Dan bracht de bus ons via de haarspeldbochten terug naar boven… naar Valmeinier 1800. Ondertussen kregen we ook veel meer respect voor de renners uit de ronde van Frankrijk. We namen een stukje van de Col du Galibier… een stukje want het groot deel is door de sneeuw niet berijdbaar. We zullen in de zomer zeker kijken wanneer Armstrong en de anderen over onze Galibier en Télégraphe rijden.
Terug thuis oefenden we een nummertje in voor de dankavond en dekten we de tafels in de refter. Het was weer onze beurt om de tafeldienst te verzorgen. Om zes uur werden we vergast op een echte feestmaaltijd. Op het menu stond eerst lekkere soep en nadien eindelijk…frietjes met vol au vent. Nadien wachtte er nog een dessertenbuffet.
Dan was het tijd om naar de grote zaal af te zakken. Er stond immers nog een dankavond op het programma. Wij kozen voor een alternatieve ketnetshake die de andere scholen- al zeggen we het zelf- best leuk vonden. Het ene nummertje was al beter dan het andere maar al bij al was het weer een leuke avond.
Tijd om voor de laatste keer de bedjes op te zoeken want morgennacht zitten we al op de bus naar jullie…met valiezen vol vuile was maar ook vol met herinneringen die we nooit meer kwijt willen. Stukje voor stukje zullen we jullie alles vertellen…
Misschien nog een woordje van dank aan alle mensen die van thuis uit meewerkten aan de krant en de website, aan iedereen die deze sneeuwklassen mogelijk maakten. En aan jullie papa en mama… voor deze unieke ervaring.
Tot morgen…
WIJ

Dit moois laten we morgen achter :(